رنگین کمان قسمت کسانی است که تا آخرین لحظه زیر باران می مانند !

آسمان از تو برای باریدن تمننای اشک دارد چنان ببار که در خوره باران باشد !

به قول نگین من آپ نشم خیلی آبو مند تره ولی نه انشاالله بعد کنکور از خجالتتون در میا قول میدم واسم دعا کنید هم به خاطر کنکور که درست یه سال دیگه است هم به خاط المپیاد و هم به خاطر .....به خدا دلم خیلی می خواد پرکار باشم مثلا همین نیما هر موقع میام مطلب جدید داره !منتظرم باشین خیلی خیلی دوستون دارم !

حیف از آن لحظه که من می میرم

رنگ می بازم و من رنگ عدم می گیرم

حسرتم نیست ز رفتن اما

کاش می بودم و من مرگ خودم می دیدم

کاش می بودم و می چشیدم

که ز جبر ازلی بریدم

اینک من ز فنا رسته ام و

در بهشتم عدمم جاویدم 

زندگی معنای خوش دلواپسی است با  منتهای عشق دلواپس وجودت هستم هستی یا نیستی من به

یاد  بودنت خواهم بود و این زندگی اندوهی است که بر روی پلکهایم سنگینی کرد اشک شد و

بارید !

دوباره برگشتم ! خیلی وقت بود آپ نمی شدم! آدم سوم نشه ! درسامون سنگینه به قول نگین ا

لمپیادم دارم دیگه بد بختی! بچه ها واسه همتون دعا می کنم واسم دعا کنین !

((خستگی راه عاشقی نیست تنها دیوانگان آن را قانون کرده اند !))

پس هیچ عاشقی دیوانه نیست !

     به من بیاموز  وقتی نگاهت می کنم اشک در چشمانم حلقه نزند .

ای بهترین من به من بیاموز!

وقتی نامت را صدا می کنم لب هایم نلرزد و زبانم نگیرد

می خواهم دوستت بدارم اما به من بیاموز چگونه!؟

می خواهم نامت را صدا کنم.می خواهم از اعماق وجودم برای تو باشم  می خواهم با هم باشیم 

می خواهم  تو را داشته باشم به من بیامز چگونه !  به من بیاموز تو را چگونه بخوانم !

شب به آغوش گرفتن ستاره هاست به جای تو .....!

شب را با همه ی ستاره هایش دوست می دارم !

  چون در میان ستا ره های امیدم در شب وصال ماه روی تو می درخشد !

      و اصوات مجهول در تنگنای گوش من

                می پیچند ویاد آور یاد تو می شوند

     همه ی وجودت همه ی روح و جان و نگاه تو در تما می سلول های مغز و قلبم

               جای گسترانیده

       و همه ی نگاهم به در نیمه باز حیاط دوخته شده

                 تا تو ای محبوب من باز آیی.......!

ولی باز عاشق شدم .بازم رو دلم پا گذاشتن .خدایا آخه به چه گناهی تنها

به جرم این که من کسی رو که می خوام صادقانه می خوام این طوری

با من لج می کنی .خدایا من اون همه هم بد نیستم .........

فقط اگه شما هم اونو دیدین بگین برگرده . واما تو می گی یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان

سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر

ماندگار است که فراموشش نميکنم

واقها هم حق داره داداش رضا

موقعي كه مي خواستمت مي ترسيدم نگات كنم
موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم
موقعي كه باهات حرف زدم ترسيدم نازت كنم
موقعي كه نازت كردم ترسيدم عاشقت بشم
حالا كه عاشقت شدم ميترسم از دستت بدم

در کتاب خواندم سیگار بد است دیگر سیگار نکشیدم .

 در کتاب خواندم مشروب بد است دیگر مشروب نخوردم .

 در کتاب خواندم عشق بد است دیگر کتاب نخواندم !!!

تندتر می زند و من هنوز هم اعتراف می کنم که دوستت دارم.می گویی

عاشقم باش.من می گویم دوستت دارم وهزاران بار هم می گویم دوستت

دارم. زیرا به همهی کبوترهای عاشق قسم که دوست داشتن از عشق

برتر است.وقتی دوستت دارم فقط دوستت دارم.اما وقتی  عاشقت هستم

برای آن نیست که تو را می خواهم.می خواهم فقط مال من

باشی .جسمت و روحت.و من نمی خواهم خودخواه باشم

  

         دوستت دارم چون تنها ترین مصرع زندگی منی

             دوستت دارم چون تنهاترین عشق منی

            دوستت دارم چون زیباترین خاطره منی

           دوستت دارم چون زیباترین رویای منی

            دوستت دارم چون تمام زندگی منی

       دوستت دارم چون به یک نگاه و هزار دل عاشقتم          

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد...

همه تقديم تو باد

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

 ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم  زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است  یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم   تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی  شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

من واسه تو خیلی کمم

      از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر             

                           یادگاری که در این گنبد دوار بماند 

             مطلب پایین تقدیم به همه ی دل داده گان دل باخته

عشق رو بخواد ترک بکنه . نفس زدم از ته دل معصومه این قلب به خدا . نذار

بشه محال واسش باور عشق آدما چی میشد اگه دروغ تو لحظه های ما

جا نداشت...چی می شد اگه دورنگی دیگه معنا

نداشت...کاش میشد ...واسه هوس رفاقتها رو نفروخت..کاش میشد

صداقتو رو تن آینه

دوخت..چرا ما آدمها گاهی وقتها بد میشیم...؟ واسه راه همدیگه

خواسته نا خواسته سد میشیم؟

لب پنجره نشسته بودم می خواستم پر بگیرم که در قفس باز شد سرم را به طرف در برگردوندم دیوونه ایستاده بود و نگام می کرد بهش لبخند زدم اما وقتی خوب نگاش کردم دیدم چشماش پر اشکه از لب پنجره پریدم پائین جلوش ایستادم اشکش از گوشه ی چشمش پائین اومد نذاشتم زیاد روی صورتش بمونه سریع با انگشتم پاکش کردم دستش و گرفتم و دوتایی با هم نشستیم روی زمین نمی خواست چیزی بگه فقط نگاه می کرد و بعد از چند لحظه چشماش می شد یه کاسه اب دوست نداشتم سکوت قشنگی رو که بینمون حاکم شد بود بشکنم اما دلم طاقت نیورد :دیوونه چیزی شده؟ اما اون پر طاقت تر از این حرفت بود سکوت خودش را نشکست سرش را به علامت نفی تکون داد ،می دونستم ناراحت از حرکاتش معلوم بود بلند شدم و رفتم کنار پنجره یکدفعه گفت:

قفس !

جان قفس؟

امروز دلم گرفته

تو دیگه چرا

یاد قدیما افتادم

کدوم قدیما

همون قدیما که تو کوچه بچه ها بازی می کردن اما منو راه نمی دادن ولی دختر همسایه هم با هاشون بازی نمی کرد می اومد پپیش من می شست یاد اون موقع که رفتم پیشش بهش گفتم می شه زن من بشی اون گفت نمی ذارن من گفتم اگه تو بخواهی می ذارن گفت نه نمی ذارن بعد من گریه کردم اونم مثل تو اروم اشکامو پاک کرد ،قفس!

جان قفس؟

دنیای شماها خیلی بده

اما این دنیای تو هم هست

نه قفس تو دنیای ما نه معنی نداره ،همه چی انقدر خوبه که نه معنی نداره

دیوونه تو غم داری

یه دفعه داد زد بلند بلند کی این غم و تو دل من گذاشته شماها شما به ظاهر عاقلا همیشه بدید همیشه ی همیشه

می خواهم دیوانه باشم

                               ازاد،رها،راحت مثل یک ...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن

نيست ...

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و

انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

بازم تنهايي...........

ديگه حالم به هم ميخوره

از شنيدن اين دو وا‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژه ي به ظاهر پر معني

بعضي وقتها آرزو مي كنم كاش هيچ وقت به دنيا نمي آمدم

كاش هيچ وقت چشمم به اين دنياي غدار باز نمي شد

مگه اين مردمان به ظاهر متمدن چي فكر مي كنن كه

اين جوري شيفته دنيا ميشن

آخه چرا در حالي كه مي تونن خوب باشن بد ميشن

ديگه به هيچكي نميشه اعتماد كرد

بعضي مواقع ازاينكه من مثل بقيه نيستم ناراحت ميشم

احساس مي كنم كه خيلي بچه ام يا ساده دل

آخه هميشه فكر مي كردم كه همه مثل من فكر مي كنن

همه حرف دل و زبو نشون يكيه

ولي كم كم به اشتباهم پي بردم

خيلي سر در گمم

احساس پوچي مي كنم

مي خوام بدونم آيا كس ديگه اي هم مثل من هست آيا هست........

خواهش مي كنم در اين رابطه در قست نظرات احساس خودتون رو بگين .و نظرتون رو در اين باره بدين

ممنون.

می ریم به گذشته ها

یادمه گذشته ها چه عالی بود

 بچگی با اون همه قشنگیهاش

  برای من و دلم یه قصه بود

قصه ای که وقت خفتن من و دل

موقع لالایی گفتن می خوندیم

یه شب اون می گفت و من می خوابیدم

شب بعد من قصه می گفتم و می خوابوندمش

خلاصه اینکه من و دل دم و دورانی داریم

شبها وقتی همه در خواب خوشن

من و دل قصه می گیم حرف می زنیم

من که تنهایی شب رو دوست دارم

شب رو دوست دارم فقط برای دل

آخه دوست دارم با دل خلوت کنم

قصه هاشو بشنوم قصه بگم

می خواهم فقط مضمون گریه های شما را ادامه دهم !

با من می آیید ؟!

ما به خودمان مربوطیم

پشت سرمان حرف است ،

هوا بد است ،

حدیث است !

ما از پی باد نرفته ایم ، نمی رویم !

ما دوست داریم ،

علاقه داریم !

می رویم کنج یک جای دور

رویاهامان را یواشکی برای هم

شبیه ترانه می خوانیم !

ما زیر باران نشسته ایم

طوری که شما فکر می کنید

ما داریم رو به رویا

گریه می کنیم . . . .

آنکه در تنها ترین تنهاییم

          تنهایم گذاشت

   کاش در تنها ترین تنهاییش

        تنها کس تنهاییش

         تنهایش نگذارد

باز شب شد، چقدر تنهایم

گفته بودی که شبی می آیم

باز شب شد و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم

کنج این پنجره ها شب همه شب

منم و گریه و های و هایم

پشت این پنجره ها تا به سحر

پنجه بر پیکر شب می سایم

نکند بیهوده عمر خود را

پشت این پنجره می فرسایم

نکند بیهوده تکرار شود

قصه چشم به راهی هایم

باز چون دیشب و شبهای دگر

می روم پنجره را بگشایم

باز شب شد، شب و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم

نداديم .مگر جز قلبهاي شكسته  چيزي ربوديم كه بازخواستمان كردند .مگر ما درد نكشيديم.مگر ما رنج

نكشيديم.مگر ما عذاب گناه را قبل از عمل نديديم پس تو بگو چرا دلمان را باز هم مي شكنند...........  

این نامه ها ، درد و دل یا بهتر بگویم شکوایه ی کسی ست که نه فریدون فروغی است و نه فرهاد مهراد. نه فروغ فرخزاده که به شاپور نوشته باشه نه من که به میم بنویسم. اون فقط یه عاشقه.

اسمش را نخواسته بگم. پس من هم اسمش رو به اختصار می نویسم: ح.الف

نامه ی اول

نه! نمیشه، باور کن نمیشه، اصلا نمی تونم بهش فکر کنم ، نه می خوام ، نه می تونم ولی واقعیت داره و من مثل همیشه ناگزیرم که با اون روبرو بشم. نه ، نازنین! اشتباه نکن، از لحظه ی مرگ حرف نمی زنم، چرا که مرگ پایان کبوتر نیست، مرگ می تونه اونقدر شیرین باشه که با خوشه ی انگور به دهان بیاد ، مرگ می تونه یه آغاز باشه، ولی من از پایان حرف می زنم ، از تصویری که هر چی تلاش می کنم اون رو به پستوی ذهنم بفرستم و دیگه سراغش نرم، باز پرده ها رو پس می زنه و جلوی چشمام خودنمایی می کنه. ولی من فرار میکنم ، مثل همیشه خودم رو مشغول می کنم تا فراموشش کنم درست مثل همین حالا...

امروز یه روز از روزای دلتنگی پاییزیِ منه و اینجا پارک ... ، همیشه پاییزهای ... رو دوست داشتم ، مخصوصا پاییزهای بارونی ش رو ، ولی امروز بارونی نیس حتی ابری هم نیس، ولی چشمای من که همیشه دنبال یه گوشه ی دنج می گشتن برای گریه کردن، حالا مث ابر بهاری می گرین، نمی دونم اون گوشه ی دنج رو پیدا کردن یا نه، چرا که دنیا واسه اونا خیلی کوچیکه ، ولی هر چی هس، حالا زیر سایه ی یه درخت نشستن و دارن گریه می کنن. راستش نمی دونم چرا مردم گریستن رو نشونه ی ضعف می دونن ولی من همیشه اونو نشونه ی عظمت و بزرگی می دونم. عظمت و بزرگی عشق و همیشه از خودم می پرسم که اگر این قطرات زلال که روی گونه هام جاری میشن از جوی زلال عشق سرچشمه نمی گیرن پس از کجا میان؟ حقیقتا چه چیزی میتونه این همه شور رو ایجاد کنه؟ و در جواب این سوال همیشه به یک چیز میرسم، همون چیزی که از اول هم در موردش تردید نداشتم...

نه! مثل اینکه هر چی میخوام از مکر اون لحظه فرار کنم نمیشه. نمیذاره با خودم با دلتنگی هام تنها باشم نمیذاره با تو باشم. مثل اینکه راه گریزی نیست. باید دل رو به دریا بزنم و برای یکبار هم که شده تا آخر اون لحظه سفر کنم تا شاید از دستش رها شم ، پس تو هم با من همسفر شو نازنین!

سفر سفری دور و دراز نیست ، چه اگر دور و دراز هم بود فرقی نمی کرد. چرا که با هر نفس ، نفسی که عشق رو ، زندگی رو به من هدیه میده یک قدم به پایان اون نزدیک تر میشم. و در انتهای این سفر به یه روزی از زمستون سال ۸۶ میرسم . نمی دونم اون روز چه شکلیه؟ گرمه یا سرد؟ آفتابی یا برفی؟ و من چه شکلی ام؟ چقدر افکارم با امروز فرق کرده؟ و ... تو چقدر فرق کردی؟ ولی دوچیز از همین حالا مشخصه. یکی اینکه اون روز احساس من نسبت به تو فرقی نکرده. مثل همون لحظه ی اول مثل همین لحظه، همین روزا، همین روزایی که برای من جدا از تو به شب میرسن و برای تو اما ... نمی دونم چطور و دوم اینکه اون روزا دیگه امتحانات پایان ترم تموم شده و تو فارغ التحصیل شدی و قراره دیگه از ترم بعد ... آره قراره همین دلخوشی های کوچیک هم از من گرفته بشه.

نمی دونم اون روزا چه اتفاقی می افته و خورشیدش چطوری غروب میکنه ؟ ولی من توی اون آخرین لحظات هرگز تو چشمات نگاه نمی کنم ، می دونی نازنین! آخه نمیخوام ، نمیخوام که خواهش چشمام تو رو از رفتن منصرف کنه، نمیخوام که دلت واسه تنهایی من بسوزه ، نمیخوام که چیزی به غیر از عشق ... چیزی به غیر از عشق، تو رو وادار به موندن بکنه چرا که خودت هم خوب می دونی بودنت رو با عشق می خوام . مگه نگفتم که عشق تو من رو زنده کرد پس بعد از رفتن تو من نمی میرم، چرا که عشقت هست. تا آخر عمر با منه ، و من با یادگار تو : عشقت؛ به گوشه ی عزلت خودم پناه می برم. به کنج شکسته ی دل ، به تنهایی قشنگی که از مردن هم بدتره. چه تعابیری! در عزلت ، قشنگ، بدتر از مردن، شیرین، تلخ، زیبا، غمگین... ! می بینی نازنین! می بینی هنوز چیزی نشده به چه تناقض گویی ای افتادم؟

آره اون روز من هرگز به چشمات نگاه نمی کنم. ولی نمی دونم تو چه کار میکنی. مث همیشه با غرور از کنارم رد میشی؟ یا نه شاید با ترحم؟ شاید هم خیره نگام می کنی؟ و شاید..

نمی دونم توی اون لحظات به چی فکر می کنی؟ و آیا خاطرات من رو مرور می کنی یا نه؟ نمی دونم چی به یادت میاد؟ فقط اینو می دونم که اون روز هم با همه ی اتفاقاتش به شب می رسه. مثل تموم روزا ، همین روزایی که ناخواسته به ورطه ی تکرار افتادن و ما هم خود خواسته گرفتار این تکرار شدیم و بی تفاوت از کنار هم گذشتیم ، نمی دونم شاید فکر کنیم که این تکرارها همیشگی اند ولی افسوس .. افسوس که توی اون لحظه این تکرار ها تموم میشن و زندگی روی سنگ دلش رو به ما نشون می ده و تو ... می گذری... ساده ... حتی ساده تر از افتادن یه برگ خشکیده از درخت، برگی که همین حالا دستای پاییز ، اون رو به سنگفرش های پارک هدیه کرد. برگی که به پایان راه رسید. درست

مثل من...مثل تو...مثل ما..

آه ...  

چه ساده به پایانِ راه می رسیم.

                                                                           یه روز پاییزی 

نوشته شده از: ح.الف